روان‌شناس و تحلیلگــر هویتـــــ...

درباره‌ی من

چطور روان‌شناس شدم؛ رسالتی که با قلبم انتخاب کردم من متولد سال ۱۳۶۶ هستم و مثل بسیاری از آدم‌های نسل خودم، بخشی از مسیر زندگی‌ام را در انتخاب‌هایی گذراندم که همیشه واقعاً انتخاب خودم نبودند. در سال‌های دبیرستان، به‌دلیل فضای آن روز و اعتبار بیشتری که برای رشته‌های ریاضی و مهندسی قائل بودند، از علاقه‌ام به علوم انسانی فاصله گرفتم و به سمت ریاضی رفتم؛ انتخابی که بعدها فهمیدم مسیر من نیست. در نهایت در رشته‌ی طراحی صنعتی تحصیل کردم و در سال ۱۳۹۰ فارغ‌التحصیل شدم. اما یک سؤال همچنان با من ماند:..من واقعاً برای چه کاری ساخته شده‌ام؟ در سال‌های دانشگاه، برای پیدا کردن پاسخ این سؤال زیاد خواندم، با آدم‌های مختلف صحبت کردم و حتی مدتی سراغ مشاغل آزاد رفتم. با برخی افراد شناخته‌شده در حوزه ی کسب‌وکار هم گفت‌وگو کردم. مجموعه‌ی این تجربه‌ها و جست‌وجوها، کم‌کم مرا به یک احساس آشنا رساند: اینکه بخش مهمی از توانایی و علاقه‌ی من، در فهمیدن آدم‌ها و آن چیزی است که پشت رفتارهایشان می‌گذرد. با این حال، زندگی همیشه اجازه نمی‌دهد بلافاصله سراغ چیزی برویم که دوستش داریم. برای مدتی، با تکیه بر دانش طراحی صنعتی و تجربه‌ای که در این حوزه داشتم، وارد طراحی، تولید و فروش مبلمان شدم. سال‌ها کار کردن با آدم‌ها، از نزدیک دیدن رفتار مردم، گفت‌وگو با افراد مختلف و تجربه‌ی فضای صنعتی و فروش، اتفاقاً برای من تبدیل به نوعی کلاس درس شد. هرچه بیشتر با آدم‌ها کار می‌کردم، بیشتر متوجه می‌شدم که به تحلیل رفتارشان علاقه دارم؛ اینکه چرا یک نفر چیزی را انتخاب می‌کند، چرا دیگری از انتخابی اجتناب می‌کند، چه چیزی پشت یک تصمیم یا واکنش قرار دارد و آدم‌ها چگونه خودشان و دنیای اطرافشان را تجربه می‌کنند. و بالاخره یک سؤال جدی از خودم پرسیدم: اگر این‌قدر به فهمیدن آدم‌ها علاقه دارم، چرا باید خودم را از رؤیای روان‌شناس شدن محروم کنم؟ این بار تصمیمم متفاوت بود. این بار کسی نبود که برایم تعیین کند چه رشته‌ای «بهتر» است یا چه مسیری «اعتبار» بیشتری دارد. این بار خودم انتخاب کردم.. خود رشد یافته ام.. دقیقا همان نقطه ای که در مراجعان امروزم بدنبالش میگردم تا آن ها را با دنیای درونشان آشتی دهم.... به دانشگاه برگشتم و در رشته ی روان‌شناسی محض تحصیل کردم و دوره ی کارشناسی را با معدل 19 به پایان رساندم. در ادامه ی تحصیلات تکمیلی، مقطع کارشناسی ارشد روان‌شناسی عمومی را در دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال گذراندمو هم‌زمان سعی کردم فراتر از یک مدرک دانشگاهی، رویکردهای مختلف روان‌شناسی را جدی و عمیق مطالعه کنم. در این مسیر، ابتدا با رویکردهایی مانند Cognitive Analytic Therapy آشنا شدم و سپس مطالعه‌ی Emotionally focused therapy و آثار هاینتس کوهات و رویکرد Self Psychology، مسیر فکری مرا بیش از پیش شکل داد. کم کم به این باور رسید که تغییر واقعی همیشه از حل یک مشکل مشخص آغاز نمی‌شود؛ گاهی از تغییر رابطه‌ی انسان با خودش شروع می‌شود. وقتی تجربه‌ی ما از خودمان تغییر می‌کند، ممکن است رابطه‌ها، تصمیم‌ها، تعارض‌ها و حتی تجربه‌ی ما از زندگی نیز تغییر کند. آنجا بیش از پیش با این ایده مواجه شدم که یکی از بخش‌های مهم کار درمانی، کمک به فرد برای تجربه‌ی متفاوت و قدرتمندتری از «خود» است. وقتی تجربه‌ی ما از خودمان تغییر می‌کند، ممکن است تجربه‌مان از روابط، تصمیم‌ها، تعارض‌ها و حتی زندگی نیز تغییر کند. امروز خودم را در نقطه‌ای می‌بینم که این مسیر طولانی، از من یک روانشناس و تحلیلگر چند وجهی ساخته، چنان که تحصیلات آکادمیک و سال‌ها مطالعه در حوضه ی روانشناسی محض، همراه با کار با مردم در سطح اجتماع، برایم یک مزیت ساخته که در مواجهه با یک مسئله‌ی روان‌شناختی، فقط به خودِ مسئله نگاه نکنم؛ بلکه تلاش کنم انسانی را ببینم که این مسئله را در بستر زندگی خودش تجربه می‌کند. تلاش می‌کنم در مواجهه با مسائل، صرفاً به دنبال یک پاسخ آماده نباشم. ترجیح می‌دهم با نگاهی متفاوت و گاهی رادیکال، مسئله را از زوایای مختلف ببینم . شاید اگر بخواهم تمام این سال‌ها را در یک جمله خلاصه کنم، باید بگویم: من بخش بزرگی از زندگی‌ام را صرف پیدا کردن مسیر خودم کردم؛ و امروز بخشی از کارم این است که به دیگران کمک کنم مسیر خودشان را بهتر ببینند. اگر دوست دارید با هم درباره‌ی آنچه در زندگی‌تان می‌گذرد، الگوهایی که تکرار می‌شوند، رابطه‌ یتان با خودتان یا هر چیزی که ذهن‌تان را درگیر کرده صحبت کنیم، می‌توانید از طریق همین سایت یک وقت ملاقات تنظیم کنید. شاید گفت‌وگوی ما، نقطه‌ی شروع دیدن چیزی باشد که تا امروز فرصت دیدنش را نداشته‌اید

«معتقدم نباید صرفاً به درمان علائم پرداخت؛ بلکه با تقویت خود و هویت، می‌شود به فرد کمک کرد تا روایت تازه‌ای از زندگی‌اش بسازد.»